1. YAZARLAR

  2. Nur İzci

  3. Organ bağışı hayat kurtarır!
Nur İzci

Nur İzci

Yazar
Yazarın Tüm Yazıları >

Organ bağışı hayat kurtarır!

A+A-

NUR’LU KALEM

Bundan tam 5 yıl önce “Ölümümden sonra bir başkasının yaşamasına yardımcı olmak istiyorum” düşüncesi adı altında organlarımın tamamını bağışladım. Bunu yapmak bana gurur verirken aileme, en çokta anneme üzüntü ve keder yaşattı.

 

Bu hafta Dünya Organ Nakli Haftası 3-9 Kasım. Bu anlamlı hafta hem dünyada hem de ülkemizde farklı etkinliklerle kutlanıyor ve organ naklinin önemine dikkat için çeşitli panel ve seminerlerde dile getiriliyor.

Bağışlanan her organ yapılan her nakil aslında kurtarılan bir hayatı ifade eder. Toplum olarak organ bağışının istenilen düzeye ulaşmamasında ve toplumda yeterli duyarlılığın oluşmamasında bilgi eksikliği, önyargılar ve yanlış inanışlar önemli rol oynamaktadır.  “Organ bağışı hayat kurtarır” sloganını hepimiz bir defa dahi olsa duymuşuzdur. Peki nedir organ bağışı, neden bu kadar önemlidir.

Organ bağışı, kişinin hayatta iken, serbest iradesi ile tıbben yaşamı sona erdikten sonra doku ve organlarının başka hastaların tedavisi için kullanılmasına izin verilmesidir. Artık yaşarken de bazı organlar bağışlanabilmektedir. Yaşarken yapılabilen organ nakillerinde ilk sırayı böbrek alıyor. Vücudumuzda çift böbrek bulunduğu için, bir tanesi bağışlandığında diğer böbrek işlevini kaybetmez. Bunun gibi birçok örnek verebiliriz.

Aslında önemli olan neden bu kadar gerekli olması. Nedeni tedavileri yalnızca organ ve doku nakliyle mümkün hastaların sayısı giderek artıyor. Bu artışla birlikte organ ve doku naklinin önemi de artıyor. Toprak altında çürüyecek olan bedenlerimiz başkalarına hayat olabilecekken kayıtsız kalarak o insanların ölümüne göz yumuyoruz. Ne zaman ki bir hastalık kapıyı çalıyor o zaman organ bağışının önemini kendimiz ve yakınlarımız için anlamış oluyoruz.

Bundan tam 5 yıl önce “Ölümümden sonra bir başkasının yaşamasına yardımcı olmak istiyorum” düşüncesi adı altında organlarımın tamamını bağışladım. Bunu yapmak bana gurur verirken aileme, en çokta anneme üzüntü ve keder yaşattı. Ne kadar çok karşı çıksa da bir gün benimde/bizimde bir organa ihtiyaç duyabileceğimizi anlattım. Beni bu konu hakkında bilinçlendiren olmadı sadece empati kurdum ve hiç pişman değilim. Unutmayın kendimizi her an loş ve neşesiz bir yoğun bakım odasında gözümüzü de, gönlümüzü de umutsuzca, ürpertiyle ve korkuyla karşımızda duran bir monitörün ekranına kilitli bulabiliriz. O monitörün fişi sadece beyin ölümü gerçekleşince çekiliyor bunu da biliyoruz değil mi? Onun için tek umudu organ nakli olan insanlara gelin organ bağışlayalım bir hayat biterken, bir hayat başlatalım.

Bu yazı toplam 348 defa okunmuştur.
Önceki ve Sonraki Yazılar
Yazarın Diğer Yazıları