Gülay Ertunç

Gülay Ertunç

yazar
Yazarın Tüm Yazıları >

Ah şu gençlik nereye gidiyor?

A+A-

Önceki gün bir işim nedeniyle Ankara’nın en kalabalık meydanlarından olan Kızılay Meydanı’ndaydım. Karşıdan karşıya geçerken genç bir kız ile genç bir erkek yeşil ışığın yanmasını bekliyordu.

İster istemez gözüm onların hareketlerine ve konuşmalarına takıldı. Nasıl takılmasın ki. Çünkü hemen yanımdaydılar ve bende ister istemez konuşmalarına kulak verdim. Keşke vermez olaydım gerçekten onlar ve onlar gibi gençlerin haline üzüldüm.

Evet bizde genç olduk, bizimde arkadaşlarımız oldu. Fakat bizler böyle değildik, daha edepli ve daha kendimizi bilirdik. Onlara baktım ne edep ne de kendini bilmezlik vardı.

Kızın elinde bir pet şişe su erkeğin yüzüne serpiyor ve kahkahalar atıyor, erkek olan da aynı şekilde ona su serpip şakalaşıyorlardı. Fakat bunların ki şakalaşmak değil de sanki iki kavga eden insanın birbirine ettiği küfürlerden ibaretti.

Kız hem gülüyor hem de ağza alınmayacak kelimelerle erkek arkadaşına sesleniyor, erkek olan da kıza aynı şekilde bir erkeğin kullanmak istemeyeceği kelimelerle kıza hitap ediyordu. Bir an düşündüm sahi biz ne ara bu hale geldik.

Bizim gençlerimize ne oldu, onları bu hale kim getirdi? Gerçekten bir kez daha düşünmeden edemedim. Biz anne ve babalar mı onları bu hale getirdik yoksa teknoloji mi yoksa arkadaş çevresi mi?

Muhtemelen suç biz anne ve babalarda ben öyle düşünüyorum. Çünkü çocuklarımızın her istediğini alıyor, ne isterlerse veriyoruz ve onları hiç yoklukla yüz yüze getirmediğimiz için o kadar rahatlar ki bu hale gelmeleri sanırım normal olsa gerek.

Evet hepimiz genç olduk, hepimiz sevdik ve aşık olduk. Fakat bizler utanırdık, utandığımızda yüzümüz kızarırdı. Şimdi bırakın yüzlerinin kızarmasını o kadar rahatlar ki yanlarından anne ve babaları olduğu halde yaptıkları sanki normalmiş gibi davranıyorlar.

Eğitim diyoruz, okusun diyoruz fakat eğitim ve okumak bir yere kadar. Asıl eğitim evde verdiğimizdir. Fakat bizler evimizde onlara eğitim verip hayata hazırlamak yerine, hazırcılığa alıştırıyoruz sonra feryat figan ediyoruz başlarına bir iş geldiğinde. Fakat onları bu hale getiren yine biziz ne yazık ki.

Gençlerimiz son sürat nereye koşuyor? Nereye koştuklarının farkındalar mı?  Hiç sanmam. Çünkü her şey hazır önlerine geliyor. Anne ve babalar ben çok çektim o çekmesin. Ben fakirlik gördüm o görmesin. Benim olmadı aman onun olsun diye diye sonunda gençleri bu hale getirdiler daha doğrusu getirdik.

Çocuğuna iki kelime söylemeye kalksan senden kötüsü yok. Benim özgürlüğüme karışamazsın, bana bağıramazsın diyerek kestirip atıyorlar. Dinlemeyi bırakın gidip sizi şikayet bile edebilir hale gelmişler.

Lütfen çocuklarınızı karşınıza alın konuşun dertlerini sorunlarını dinleyin ki ileride çok pişman olacakları şeyleri yapmasınlar ve sizinde canınız yanmasın.

Hepinize iyi günler diliyorum…

Önceki ve Sonraki Yazılar
Yazarın Diğer Yazıları

YAZIYA YORUM KAT

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.